شهر حریره

بقاياي **شهر حريره** در امتداد ساختمان‌هاي بندرگاه و دفاتر آن قابل ديدن است؛ طبق نظر سازمان ميراث فرهنگي حدود هشتصد سال قدمت دارد و گستره پستي و بلندي‌ها و خرابه‌هاي آن حدود ۱۲۰ هكتار است. دوران طلايي شهر از سال ۳۶۷ تا ۹۱۲ هجري قمري بوده و آنچه باقي مانده عمدتاً احجامي از معماري شهري است و فقط در برخي نقاط پوشش‌هاي تاقي سنگي سالم باقي مانده‌اند. بندر اين شهر يكپارچه و برون‌گرا بوده و فاقد نشانه‌هاي معماري دفاعي درون‌گراي شهرهاي تاريخي ايران است؛ اختيار ساحل شمالي جزيره براي تأسيس شهر به دليل صخره‌اي بودن ساحل (حدود ده متر بالاتر از سطح دريا)، وجود سه خليج و دماغه به‌عنوان بندرگاه طبيعي و درياي نسبتاً آرام‌تر منطقي بوده است. تاكنون كاوش‌هاي باستان‌شناسي در سه مجموعه مجزا انجام شده: خانه اعياني با كاشي‌هاي ستاره‌اي شبيه آثار ايلخاني و نشان‌دهنده تعلق به يك ثروتمند كيش؛ بخش كارگاهي و صنعتي كنار دريا با كانال‌هاي افقي و زيرزميني و چاه‌ها كه احتمال ارتباط با امور صيادي يا راه‌هاي مخفي مي‌رود؛ و مجموعه حمام با حصار تقريبي ۵۰۰ مترمربع، سربينه، گرمخانه و تون در جنوب متصل به راهرو سرپوشيده و دو خزينه، كه با دو دوره ايلخاني و تيموري شناخته مي‌شود و احتمالاً حمامي خصوصي متعلق به صاحب خانه اعياني بوده است.